Karşıyaka vapurunda sabah kalabalığının içinde oturan bir çift, aylardır aynı karara vardıklarını ama kâğıda dökmediklerini fark ediyor. İkisi de iş çıkışı konuşup her şeyin kolayca biteceğini düşünüyor. Oysa anlaşmalı boşanma, iki tarafın istemesinden fazlasını gerektiren bir hukuki süreçtir. Böyle bir adım, konuşmanın duygusal tartışmaya kaymadan somut konular üzerinde ilerlemesini sağlar. Aşağıda sık yapılan hataları ve her birinin yasadaki karşılığını sırayla ele alıyoruz.
İlk hata, anlaşmalı boşanmanın yalnızca sözlü uyumla yürüyeceğini sanmaktır. Türk Medeni Kanunu’na göre bu yol, evliliğin en az bir yıl sürmüş olmasını ve tarafların hem boşanmaya hem de sonuçlarına dair iradelerini hâkim huzurunda açıklamasını arar. Hâkim tarafları bizzat dinler ve rızanın serbest olup olmadığını anlamaya çalışır. Bu nedenle çiftin içten bir mutabakata varması gerekir, ama bu mutabakatın protokol hâline gelmesi de şarttır. Bu ayrım, kararın ciddiyetle alındığını gösterir.
İkinci hata, protokolü internetten bulunan hazır bir şablonla geçiştirmektir. Her ailenin mal varlığı, çocuk durumu ve gelir düzeni farklı olduğundan, genel bir metin çoğu zaman eksik kalır. Taraflar için İzmir anlaşmalı boşanma avukatı aramak, protokolün kendi hayat koşullarına göre yazılmasını sağlamak adına makul bir adımdır. Avukat seçerken aile hukuku deneyimini sormak yararlı olabilir. Hâkim eksik ya da belirsiz maddeler görürse protokolü onaylamayabilir veya değişiklik isteyebilir.
Üçüncü hata, çocukla ilgili maddeleri formalite saymaktır. Velayet, kişisel ilişki ve nafaka düzenlemeleri, ebeveynlerin kendi aralarında uzlaşmış olsa bile hâkimin çocuğun yararı açısından denetlediği konulardır. Örneğin hafta sonu ve tatil görüşmeleri belirsiz bırakılırsa, uygulamada yeni tartışmalar doğabilir. Maddelerin tarih, saat ve teslim yeri gibi ayrıntıları içermesi sonraki sürtüşmeleri azaltır. Çocuğun okul ve etkinlik takvimi de bu maddelere göre planlanırsa, uygulama daha az tartışmaya açık kalır.
Dördüncü hata, mal paylaşımını boşanma kararıyla otomatik çözülecek bir konu saymaktır. Anlaşmalı boşanmada tarafların mal rejimi tasfiyesi ve tazminat gibi talepleri protokole yazabilmesi mümkündür, ancak bunların açıkça düzenlenmesi gerekir. Konut, araç, banka hesabı veya işyeri ortaklığı gibi kalemler tek tek belirtilmezse, kapsam sonradan yeniden tartışma konusu olabilir. Örneğin kredi borcu olan bir araç protokolde yer almazsa, sonradan ayrı bir uyuşmazlık doğabilir. Bu yüzden belgelerin önceden toplanması ve listelenmesi işi sağlamlaştırır.
Beşinci hata, evlilik tarihini yanlış hesaplamaktır. Evlilik süresi, resmî nikâhın kıyıldığı tarihten itibaren sayılır; düğün töreni ya da nişan gibi olaylar bu hesapta esas alınmaz. Bir yıllık süre dolmadan anlaşmalı boşanma yoluna başvurulması hâlinde, bu yolun şartlarının oluşmadığı sonucu doğabilir. Nüfus kayıt örneğine bakarak tarihi baştan doğrulamak, gereksiz emek kaybını önler. Evlenme tarihi ile nikâh kayıt bilgisi birlikte kontrol edildiğinde, belgeler arasında çelişki kalmaz.
Altıncı hata, nafaka konusunu duygusal bir pazarlığa dönüştürmektir. Yoksulluk nafakası ve çocuk için iştirak nafakası farklı dayanaklara sahiptir; taraflar bunları birbirine karıştırınca protokol bulanıklaşır. Tutarlar, ödeme biçimi ve güncelleme yöntemi açık yazılırsa sonradan yaşanabilecek anlaşmazlıklar sınırlı kalır. Ödemelerin hangi tarihte yapılacağı ve gecikme hâlinde hangi yolun izleneceği de açıkça yazılmalıdır. Bu ayrıntılar, protokolün uygulanabilirliğini artırır. Gelir durumunu gösteren belgelerin hazır bulundurulması da hâkimin değerlendirmesini kolaylaştırır.
Yedinci hata, tek avukatla iki tarafın da çıkarlarının eşit gözetileceğini varsaymaktır. Avukat, vekil olduğu tarafın menfaatini korur; karşı tarafın ayrıca hukuki destek alma hakkı vardır. Bazı çiftler masrafı düşürmek için ortak bir vekille ilerlemek ister, ancak çıkar çatışması doğabilecek hususlarda dikkatli olunması gerekir. Meslek kuralları da bu konuda sınırlar çizer, bu yüzden karar öncesinde durumun açıkça konuşulması yararlıdır. Bu konuşma, ileride güven sorunu yaşanmasını önlemeye yardımcı olabilir.
Sekizinci hata, duruşma gününü basit bir randevu gibi düşünmektir. Taraflar hâkimin karşısında iradelerini açıklar; protokol de bu aşamada okunup onaylanır. Biri duruşmada kararından dönerse ya da şüphe belirtirse, anlaşmalı yol kapanabilir ve dava çekişmeli sürece dönebilir. Bu nedenle son görüşmeler, imzadan önce yapılmalı ve kararlar sağlam temele oturtulmalıdır. Duruşma öncesinde belgelerin son kez kontrol edilmesi ve protokolün her maddesinin birlikte gözden geçirilmesi süreci sakin tutar.
Dokuzuncu hata, kararın kesinleşmesinden sonrasına dair işlemleri unutmaktır. Tapu, araç ruhsatı, banka ve sigorta gibi kayıtlarda yapılacak düzenlemeler, çoğu zaman mahkeme kararının ardından ayrı bir takip gerektirir. Aile hukuku alanında çalışan bürolar, bu süreçte farklı destek seçenekleri sunabilir. Hangi yolun seçileceği ise, tarafların ihtiyacına ve bütçesine göre kendi değerlendirmelerine kalmış bir karardır. Kararın uygulanması için yapılacak işlemler bir liste hâlinde tutulursa, eksik kalan adımlar azalır.
Açık link: https://www.soyleyicihukuk.com
